
Het begin van Pieterburen
In het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw is er naast de opvang op Texel een tweede opvangcentrum, de crèche in Pieterburen, van de grond gekomen. Op Texel nam het opvangwerk van huilers en zieke dieren in die tijd juist af, onder andere omdat het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee nog sterker gedaald was dan in het oostelijk deel. In de jaren tachtig nam het aantal in de westelijke Waddenzee weer iets toe en daardoor werd de opvangfunctie, naast de fokfunctie, weer belangrijker in de Texelse opvang. In 1988, na het uitbreken van de dodelijke epidemie van het zeehonden-ziekte-virus, vervulden de beide opvangcentra een belangrijke rol bij het onderzoek naar de oorzaken van deze ziekte.
Zeehondencreche_Pieterburen-1.JPG

Zeedierenopvang internationaal
In Duitsland zijn twee opvangcentra voor zeehonden: in Norden-Norddeich en in Friedrichskoog. Het opvangcentrum in Norden-Norddeich vangt jaarlijks tussen de 20 en 50 zeezoogdieren op, behalve zeehonden ook walvisachtigen. In Denemarken is het Fiskeri- og Søfartsmuseet in Esbjerg uitgerust voor zeehondenopvang, hoewel men hier, met uitzondering van wetenschappelijk onderzoek, geen zeehonden meer opvangt. De Denen laten gestrande dieren inslapen omdat men vindt dat de mens niet moet ingrijpen in de natuurlijke selectie.In de Belgische plaats Blankenberge heeft het Sea Life Centre aldaar in 1998 een zeehondenopvang opgericht.
sj-friedrichskoog-buiten-1805 2.jpg
